Taijiquan en Tai chi chuan

Om Chinese karakters om te zetten in Westerse letters zijn er verschillende transcriptiesystemen. Tot een aantal jaar geleden werd vooral het systeem van Wade-Giles gebruikt. Toen schreven we T'ai Chi Ch'uan, Ch’i Kung en Peking. Vandaag de dag wordt het Hanyu Pinyin systeem ook wel eenvoudig pīnyīn genoemd gebruikt. Door de Chinese overheid in 1958 ontwikkeld, en in 1979 in dienst genomen. Nu schrijven we tàijíquán, qìgōng en Běijīng, we spreken de eerste twee uit als tai tsijie shjuan en tsjie koeng.

Enkele voorbeelden van de verschillen tussen de twee systemen.

Het Mandarijn is een toontaal en de tonen worden in het pīnyīn aangegeven met een diakritisch teken op de klinkers.

• ā, ē, ī, ō, ū de macron geeft de 1e toon aan, vlake of hoge toon
• á, é, í, ó, ú het accent aigu geeft de 2e toon aan, stijgende toon
  
• ǎ, ě, ǐ, ǒ, ǔ de háček of caron geeft de 3e toon aan, dalende-stijgende toon
• à, è, ì, ò, ù het accent grave geeft de 4e toon aan, dalende toon
• De vijfde toon is een neutrale toon en krijgt geen diakritisch teken

Meestal gebruiken we het hànyǔ pīnyīn transcriptiesysteem. Met uitzondering van eigen- en schoolnamen waar een ouder systeem werd gebruikt.